W obecnej chwili istnieją trzy obediencje Templariuszy OSMTH, zarządzane przez trzech Wielkich Mistrzów. Wszystkie uznają pasowanych braci za legalnych członków Zakonu. Trwają regularne rozmowy o przywróceniu jedności Zakonu:

• OSMTH znane również jako OSMTH Regency

- hrabia Fernando Pinto Campello Pereira de Sousa Fontes – LI Wielki Mistrz Zakonu i Książę Regent, jest Wielkim Mistrzem od 1960r., rezyduje w Porto, jest w posiadaniu Archiwum Świątyni, włącznie z Kartą Przekazań Larmeniusa, przewodzi największej organizacji Templariuszy na świecie, współpracuje głównie z Kościołem Katolickim, jest uznawany za legalnego Wielkiego Mistrza m. in. przez Katolickiego Patriarchę Antiochii Gregoriosa III. W 2008 do OSMTH dołączyły wszystkie południowoamerykańskie przeoraty OSMTH-IFA

• OSMTH IFA (International Federative Alliance)

generał Antoni Zdrojewski, Wielki Mistrz 1970-1989 - Don Fernando de Toro-Garland, hrabia Val de Zuera, baron de Gar (Hiszpania), Wielki Mistrz w latach 1999-2005, Giorgio Paris (Włochy). Wielki Mistrz od 2005 roku OSMTH IFA to grupa, skłaniająca się do bardzo bliskiej współpracy z Kościołem Katolickim, przy jej powstaniu wielką rolę odegrał generał Antoni Zdrojewski, żołnierz Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, uczestnik francuskiego ruchu oporu, osobisty przyjaciel generała de Gaulle’a. Szczególnie popularna w krajach tradycyjnie katolickich. Ściśle z nią współpracuje OSMTH-SKT (Scottish Knights Templar).

• OSMTH/SR (Swiss Registry)

- generał Sir Roy Redgrave (Wielka Brytania), Wielki Mistrz w latach 1998-2004 - kontradmirał James J. Carey (Stany Zjednoczone), Wielki Mistrz od 2004 r. OSMTH/SR to „grupa protestancka”, współpracuje bardzo mocno z kościołami ewangelickimi oraz kościołami prawosławnymi, nie posiadającymi autokefalii uznanej przez Konstantynopol (np. cerkwie „narodowe” Ukrainy), grupa zarządzana przez wyższych oficerów NATO, około 80% członków stanowią Amerykanie. Jest to najszybciej tracąca członków Obediencja, od której odseparowały się już częściowo prowincje Niemiecka, Austriacka, Szkocka, Angielsko-Walijska i Rumuńska oraz cały Wielki Przeorat Chorwacji. W roku 2005 odcięła się od dziedzictwa Templum.

Chronologia

Początki

• 1095 Papież Urban II zwołuje I Krucjatę w Clermont we Francji.
• 1099 W lipcu Krzyżowcy zdobywają Jerozolimę, jest wśród nich Hugo de Payns.
• 1100 Powsteje Zakon Śzpitalników Św. Jana z Jerozolimy dla opieki nad chorymi.
• 1113 Papież Paschalis II uznaje Szpitalników.
• 1118 Hugo de Payens (Szampania) i Godfrey z Saint-Omer (Pikardia) tworzą religijną wspólnotę dla opieki nad pielgrzymami. Przyjmując śluby zakonne 9 rycerzy oddaje się do dyspozycji Patriarchy Jerozolimy Warmunda z Picquigny. Baldwin II, król Jerozolimy daje im kwaterę w swoim pałacu, (Meczet al-Aqsa) uważanym za pozostałości Świątyni Salomona. Król nakazuje im „chronić drogi i trakty przed atakami złodziei rabusiów, a zwłaszcza dbać o bezpieczeństwo pielgrzymów”. Świat poznał ich pod nazwą Ubogich Rycerzy Chrystusa i Świątyni Salomona, pierwszego wojskowego zakonu rycerskiego.
• 1126 Wraz z królem Baldwinem II i delegacją rycerzy Hugo de Payens podróżuje do Francji, szukając wsparcia opata cystersów, Św. Bernarda z Clairvaux, w otrzymaniu uznania papieskiego i reguły.
• 1128 Na wniosek Konstabla Zakonu Św. Jana, Szpitalnicy zostają drugim wojskowym zakonem rycerskim.
• 1128-1129 Sobór w Troyes uznaje Zakon Świątyni i jego Regułę, napisaną pod kierownictwem Św. Bernarda, bazującą na modelu benedyktyńskim. Znana jako Reguła Łacińska, liczy 76 artykułów. Biały płaszcz cystersów miał być noszony przez rycerzy na znak lojalności i czystości życia. Papież Honoriusz II (1124-30) poparł te decyzje. Hugo de Payens został wybrany pierwszym Wielkim Mistrzem i odbył podróż po Europie, założył Perceptorie w Szkocji i Anglii. Zakon Świątyni zaczął gwałtownie zyskiwać poparcie w Europie i na Wyspach Brytyjskich.
• 1130 Św. Bernard pisze 'De Laude Novae Militae' (Pochwała nowego rycerstwa), w której opisuje Templariuszy jako “nowy typ zakonu w Ziemi Świętej”, reprezentujący połączone życie monastyczne i rycerskie. W Jerozolimie powstaje Zakon Św. Łazarza, powiązany z Templariuszami.
• 1136 Śmierć Hugona de Payens. Robert z Craon (Burgundia) zostaje drugim Wielkim Mistrzem. Pierwsza data poświadczonej działalności wojskowej Joannitów.
• 1139 Papież Innocenty II (1130-43) bullą 'Omne Datum Optimum', przyjmuje Templariuszy pod swoje bezpośrednie zwierzchnictwo, nadając im przywileje, pozwalające na pełną autonomię polityczną i zapewniające możliwość ekonomicznego zabezpieczenia działalności wojskowej. Zostają powołani do obrony Kościoła przed wrogami Krzyża.
• 1144 Papież Celestyn II (1143-1144) bullą 'Milites Templi', dodaje następne przywileje, z możliwością utworzenia własnego Skarbu.
• 1145 Papież Eugeniusz III (1145-53) zwołuje II Krucjatę. Bullą 'Militia Dei', nadaje Templariuszom prawo do posiadania własnych kościołów i księży, wyłączonych spod jurysdykcji biskupów. Następni papieże jeszcze zwiększają te przywileje.
• 1146 Papież Eugeniusz III nadaje Templariuszom przywilej noszenia czerwonego krzyża na lewej piersi tunik i płaszczy, symbolizującego gotowość do poświęcenia krwi w obronie wiary.
• 1150 Templariusze obejmują w posiadanie swój pierwszy zamek - w Gazie.
• 1154 Suwerenność Zakonu i jego Wielkiego Mistrza zostaje uznana przez króla Francji Ludwika VII.
• 1163 Retrais et Etablissements de Temple składające się z 675 zostały dodane do Reguły, regulując życie konwentu, definiując hierarchię, ustalając zasady wyboru Wielkiego Mistrza, nakłądając kary za złamanie reguł i zasad życia wspólnoty oraz przyjmując zasady wstępowania do Zakonu. Papież Aleksander III (1158-81) wydał bullę uznającą poprawioną Regułę i zadeklarował suwerenność Zakonu. Zostało przyjęte motto na czarno-białej chorągwi Zakonu: Non nobis, Domine, non nobis sed nomini tuo da gloriam. Przyjęto Pieczęć, pokazującą dwóch rycerzy na jednym koniu z inskrypcją: Sigillum Militum Christi. Poprawiona reguła została przetłumaczona na francuski i jest znana jako Stara Reguła Francuska. Tłumaczenie aragońskie, znane jako Reguła Katalońska zostało uznane w królestwach iberyjskich, żądano tam od Templariuszy przysięgi na Regułę, co nie było praktykowane nigdzie indziej. Hiszpańscy i portugalscy Templariusze mieli walczyć z muzułmanami tylko na Półwyspie Iberyjskim.
• 1187 Saladyn pokonał krzyżowców w bitwie pod Hattin, co poskutkowało utratą Jerozolimy. Poległo ponad 200 Templariuszy. Papież Grzegorz VIII (1187) zwołuje III Krucjatę. Templariusze i Szpitalnucy osiadają na Cyprze, sprzedanum Templariuszom przez Ryszarda Lwie Serce. Powstaje Flota Templariuszy.
• 1191 Akra zostaje odbita podczas III Krucjaty.
• 1198 Powstaje Zakon Najświętszej Maryi Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (Krzyżacy), wzorując się na Zakonie Świątyni.
• 1200 Sieć perceptorii i placówek w całej Europie pozwala Templariuszom stać się największą potęgą finansową kontynentu z reputacją dostarczania bezpiecznych, tanich i uczciwych usług. Skarbce Świątyni w Londynie i Paryżu stają się głównym patronami władców Anglii i Francji. Templariusze zostają pionierami współczesnej bankowości.
• 1244 Przegrana bitwa pod La Forbie. Ostateczna utrata Jerozolimy. Dom Generalny Zakonu przenosi się do Akry.
• 1250 W bitwie pod Mansurah w Egipcie Król Ludwik IX i Templariusze ponoszą ogromne straty.
• 1271 Baibars, mamelucki sułtan Egiptu zdobywa główne fortece Szpitalników Chastel-Blanc), Templariuszy (Krak) i Krzyżaków (Montfort) w Syrii.
• 1291 Upadek Akry uznawany jest za koniec epoki krucjat. Templariusze ewakuują zamek Atlit i opuszczają Ziemię Świętą, zakładając kwaterę główną na Cyprze.
• 1292 Jakub z Molay (Jacques de Molay) zostaje wybrany Wielkim Mistrzem.
• 1300 Po zakończeniu krucjat istnienie Templariuszy jako zakonu wojskowego staje pod znakiem zapytania. Zajmują się teraz rolnictwem i działalnością finansową. Ich wzrastający dobrobyt przysparza im wielu wrogów, oskarżających Zakon o korupcją i utratę Palestyny.
• 1305 Rajmund Lullus pisze swoją Liber de Fine, w której nawołuje do połączenia Szpitalników i Templariuszy w jeden zakon wojskowy.
• 1307 Królowie Anglii Edward I i Edward II są ogromnie zadłużeni u Templariuszy. Król Francji Filip IV jest jeszcze bardziej zadłużony. Postanawia wykorzystać okazję, wykorzystując plotki o korupcji Templariuszy i uznając je za „fakt”. Zaczyna się proces Templariuszy. Filip rozkazuje aresztowanie wszystkich braci we Francji w piątek 13 października i przekazuje ich InkwizycjiPapież Klemens V (1305 14) ulega naciskom i godzi się na śledztwo. Bullą Pastoralis Praeeminentiae, rozkazuje aresztowanie wzystkich Templariuszy.
• 1311 Tylko we Francji i na ziemiach Filipa IV stosowane są represje wobec Zakonu. Kryzys w związku z tym zmusza papieża do zwołania synodu.
• 1312 Synod w Vienne nie znajduje winy Templariuszy. Papież Klemens V wydaje bullę 'Vox in Excelso', Rozwiązującą Zakon. Druga bulla 'Ad Proviendan', przekazuje własność Templariuszy Szpitalnikom, zobowiązując jednocześnie do wypłaty renty byłym Templariuszom. W Szkocji bulla nie obowiązuje, gdyż król Rober Bruce jest ekskomunikowany.
• 1314 Po wyparciu się wymuszonych zeznań Filip IV rozkazuje stracić Jakuba z Molay i Geoffreya z Charnay. Zostali spaleni na stosie na wyspie na Sekwanie dnia 14 marca. Templariusze odgrywają decydującą rolę w bitwie pod Bannockburn, przechylajac zwycięstwo na stronę Szkotów. Król Szkotów łączy Templariuszy i Szpitalników w jeden zakon, Zakon Świątyni i Św. Jana, który zostaje rozwiązany dopiero w XVI w. w wyniku reformacji.
• 1317 W królestwach hiszpańskich Templariusze powołują liczne zakony wojskowe. W Portugalii król Dionzy zakłada dla Templariuszy Zakon Rycerzy Chrystusa, uznany przez papieża w 1319r. Zostaje sformułowana Przysięga Lojalności, składana przez Templariuszy w Szkocji.
• 1400 Dobra Templariuszy w Szkocji są administrowane oddzielnie mimo połączenia w Zakon Świątyni i Św..
• 1456 Papież Kalikst III (1455-1458) daje Zakonowi Rycerzy Chrystusa jurysdykcję kościelną nad portugalskimi koloniami w Afryce i Azji (wielcy odkrywcy, jak Vasco da Gama, był Rycerzem Chrystusa, Kaiążę Henryk Żeglarz, Wielkim Mistrzem, wielu innych pływało pod znakiem czerwonego krzyża Templariuszy, jak na przykład Kolumb.)
• 1564 Podczas reformacji, David Seton, Przeor Szkocji wraz z innymi Templariuszami sprzeciwia się przejęciu majątku Templariuszy przez Przeora Św. Jana Sir Jamesa Sandilandsa, podczas sekularyzacji Zakonu. (519 miejsc, tzw. ‘Terrae Templariae’).
• 1571 Archiwum Templariuszy na Cyprze, teraz w posiadaniu Szpitalników, zostaje zniszczone przez Ottomańskich Turków.
• 1660 Odnowienie Zakonu Św. Łazarza. We Francji przez Króla Henryka IV (1589-1610) jako Zakon Naszej Pani z Góry Karmel i Św. Łazarza. We Włoszech przez papieża jako Zakon Św. Maurycego i Łazarza z Księciem Sabaudzkim jako dziedzicznym wielkim mistrzem.

Odrodzenie Templariuszy

• 1705 Publikacja Statutów Generalnych i Karty Wyboru podczas Konwentu Generalnego w Wersalu. Zgodnie z Karta Przekazań Larmeniusa Wielkim Mistrzem Templariuszy był wtedy Filip, Książę Orleański. Zakon wychodzi z ukrycia.
• 1715 Po zostaniu Regentem Francji, Filip, Książę Orleański, zajmuje się zakonami rycerskimi. Jego legalny syn zostaje Wielkim Mistrzem Zakonu NP z Góry Karmel i Św. Łazarza, a jego syn z nieprawego łoża Szpitalnikiem i Przeorem Zakonu we Francji.
• 1737 Szkocja Przysięga Lojalności zostaje zreferowana.
• 1745 Bonnie Prince Charlie (Książe Karol Edward Stuart) przyjmuje delegację szkockich Templariuszy w Holyrood Palace, Edynburg.
• 1791 W czasie Rewolucji Francuskiej zostaje rozwiązany Zakon NP z Góry Karmel i Św. Łazarza.
• 1804 Doktor Bernard-Raymond Fabre-Palaprat odnawia Zakon Świątyni. Ogłasza odkrycie dokumentów, wśród których nie tylko znajduje się lista „tajnych” Wielkich Mistrzów od 1314 r. do Rewolucji Francuskiej, ale również Kartę Przekazań Larmeniusa od 1324 roku i Statuty z 1705 r. Udowadnia, że Zakon posiada legalną kontynuację od średniowiecza. Fabre-Palaprat zostaje uznany jko XLV Wielki Moistrz Templariuszy. Cesarz Napoleon Bonaparte wspiera restaurację Zakonu, do którego wstępuje wielu przedstawicieli arystokracji i urzędników Cesarstwa.
• 1808 Zakon Świątyni ogłasza publicznie swój powrót podczas wielkiej ceremonii w Kościele Św. Pawła w Paryżu, oddając cześć Jakubowi z Molay i innym męczennikom Zakonu.
• 1810 Zakon rozwija się szybko, powołując komandorie i perceptorie w całej Europie.
• 1811 Następuje schizma, kiedy Fabre-Palaprat zmienia statuty, przyznając sobie całą władzę. Książę Choiseul jest przywódcą buntowników.
• 1812 Zostaje osiągnięty kompromis. Fabre-Palaprat rezygnuje z funkcji Wielkiego Mistrza na rzecz Księcia Choiseul. Fabre-Palaprat, wykorzystując manewry polityczne, ponownie zostaje Wielkim Mistrzem. Zakon ponownie się dzieli. Adwersarze fabre-Palaprata wybierają na Wielkiego Mistrza Charlesa-Louisa Le Peletier, hrabiego Aunay.
• 1814 Król Ludwik XVIII daje Fabre-Palapratowi swoją protekcję, bając się oporu przeciw odnowionej monarchii. Hrabia Aunay rezygnuje dla dobra i pokoju w Zakonie. Brytyjski admirał William Sidney-Smith odgrywa głowną rolę w negocjacjach i procesie pojednania.
• 1825 Zakon Świątyni publikuje Statuty i Kartę Wyboru z 1705 r. Przy wsparciu Księcia Choiseul Zakon określa się jako Rycerski Zakon Nie-Masoński. W Paryżu zostaje powołany Wielki Przeorat Belgii pod przywództwem markiza Alberta-Francoisa du Chasteleera.
• 1830 Templariusze popierają rewolucję przeciwko Karolowi X, który chciał przywrócić monarchię absolutną we Francji.Templariusze popierają rewolucję w Belgii przeciwko holenderskiej dominacji, rewolucja skutkowała powstaniem niepodległej Belgii w 1831r.
• 1833 Fabre-Palaprat ogłasza się Najwyższym Kapłanem i Patriarchą Kościoła Janowego, przyjmując wiarę “chrześcijan Janowych” – Mandejczyków. Większość Templariuszy odwraca się od niego, nie wybierając jednocześnie innego Wielkiego Mistrza ze względu na zaawansowany wiek Fabre-Palaprata.
• 1837 Schorowany Fabre-Palaprat osiada na południu Francji. Zostaje powołana Komisja Wykonawcza, która organizuje Konwent Generalny.
• 1838 Śmierć Fabre-Palaprata w lutym otwiera drogę do przeprowadzenia reform. Konwent Generalny przyjmuje nowy komplet dokumentów, odcinając się jednoznacznie od wpływów joannickich „odnawiając etos rycerski w duchu tradycji Kościoła Katolickiego”. Sir William Sidney-Smith, Wielki Przeor Anglii, zostaje wybrany na Wielkiego Mistrza. Francuscy Templariusze nie uznają wyboru i mianują regentem hrabiego Moreton i Chabrillan. W owym czasie istniało 78 przeoratów i ponad 400 komandorii w Europie, Afryce Północnej i Ameryce Południowej. Nie rozumiejąc sporów wokół wyboru Wielkiego Mistrza, przeoraty spoza Francji przyjmują autonomię.
• 1841 Deklaracja Pryncypiów została przyjęta w Paryżu przez Konwent Generalny przedstawicieli Europejskich, Kolonialnych, Latynoamerykańskich i Amerykańskich Przeoratów.
• 1845 Podczas regencji Jean-Marie Raoula, Księcia Chimay została wysłana do Rzymu delegacja z prośbą o uznanie zakonu przez papieża. Papież Grzegorz XVI (1831-1846) wymagała, aby wszyscy Templariusze byli katolikami. Rozmowy trwały do 1848.
• 1853 Regent Narcisse Valleray poprosił o uznanie przez cesarza Napoleona III, który uznał suwerenność Zakonu i dał prawo członkom Zakonu do naoszenia jego insygniów podczas oficjalnych uroczystości.
• 1868 W trakcie regencji A.G.M. Vernois, Prosper Beechman, Wielki Przeor Belgii spróbował odbudować jedność zakonu, zwołując Radę Generalną, która mianowała go Strażnikiem Wielkiego Magisterium Zakonu.
• 1870 Podczas wojny francusko-pruskiej Archiwum Templariuszy ukryto w Bibliotece Narodowej w Paryżu.
• 1877 Po śmierci Vernois, Felix Champion de Villeneuve przyjął tytuł Gardien du Souverain Magistère
• 1894 Powołano Międzynarodowy Sekretariat Zakonu Templariuszy w Brukseli.

XX Wiek

• 1918 Śmierć Wielkiego Mistrza Joseph Peladana (Francja).
• 1932 Wielki Przeorat Belgii zarejestrował nazwę ORDO SUPREMUS MILITARIS TEMPLI HIEROSOLYMITANI, która została przyjęta przez Templariuszy w innych krajach. Przyjęto nowe statuty, definiując Zakon jako międzynarodowy związek Wielkich Przeoratów Templum.
• 1933 Utworzono Wielkie Magisterium z Theodorem Coviasem jako Regentem.
• 1934 Emile-Isaac Vandenberg został Regentem i Strażnikiem Zakonu, przyczyniając się bardzo do rozwoju Zakonu w Europie.
• 1937 Baron Anton Leuprecht ze Szwajcarii został upoważniony do powoływania wielkich przeoratów i stworzenia Międzynarodowej Federacji OSMTH.
• 1942 Podczas niemieckiej okupacji Belgii Vandenberg przekazał Wielkiemu Przeorowi Portugalii Antonio Campello de Sousa Fontesowi dokumenty i kopię Statutów z 1705 r.
• 1946 W grudniu de Sousa Fontes ogłosił nowe statuty jako uaktualnienie tych z 1705 r.
• 1948 Jego syn Fernando Campello de Sousa Fontes, został desygnowany jako “następca i Regent”. Przeoraty Belgii, Francji, Szwajcarii i inne zrzeszone w Międzynarodowej Federacji Autonomicznych Wielkich Przeoratów OSMTH (OSMTH-IFA) funkcjonują dalej pod rządami statutów z 1932 roku.
• 1959 Hiszpańscy Templariusze pod przywództwem księcia Guillermo de Grau-Moctezuma-Rife oddzielają się od Zakonu.
• 1960 Fernando Campello de Sousa Fontes zostaje „Regentem” po śmierci ojca, przyjmując tytuł „Księcia Regenta”.
• 1962 Konstytuuje się Wielki Przeorat Stanów Zjednoczonych w Stanie New Jersey. “Książę Regent” de Sousa Fontes uznaje go.
• 1964 Piotr II, były król Jugosławii zostaje królewskim patronem Wielkiego Przeoratu Ameryki.
• 1970 Wielcy Przeorowie, którzy nie uznali de Sousa Fontesa zbierają się podczas Rady Generalnej w Paryżu. Generał Antoni Zdrojewski zostaje wybrany Wielkim Mistrzem OSMTH-IFA. Książę Regent de Sousa Fontes zwołuje Konwent Generalny w trzech sesjach: Paryż, Chicago (1971), Tomar (1973).
• 1971 Baron Anton Leuprecht, obwołuje się Chef Mondial Zakonu, tworzy Wielki Przeorat Szkocji z Wielkim Przeorem Francisem Andrew Sherry (OSMTH-SKT we współpracy z OSMTH-IFA).
• 1980 umiera baron Anton Leuprecht, Francis Sherry zostaje Chef Mondial OSMTH-SKT.
• 1989 umiera generał Antoni Zdrojewski Wielkim Mistrzem OSMTH-IFA zostaje George Lamirand.
• 1990 Książę Regent Fernando de Fontes wydał nowe statuty: art. 11 daje uprawnienia, aby Regent stał się automatycznie Wielkim Mistrzem, jeśli w ciągu 903 dni nie zostanie wybrany Wielki Mistrz, daje mu też uprawnienia do mianowania następcy dożywotnio, następca automatycznie zostaje Wielkim Mistrzem. Przyjął też wtedy oficjalnie tytuł Wielkiego Mistrza.
• 1993 Konwent Generalny w Santiago, Hiszpania, na którym Książę Regent Fernando de Fontes zaprezentował nowe statuty, część delegatów odmówiła uznania statutów.
• 1995 W czerwcu zwołano Międzynarodowe Konklawe Templariuszy w Londynie, aby rozwiązać status Księcia Regenta i przygotować spotkanie w Salzburgu w listopadzie. Wielki Mistrz Fernando de Fontes otrzymał propozycję zostania Honorowym Wielkim Mistrzem, którą propozycję odrzucił. Część Przeoratów wypowiedziała mu posłuszeństwo, tworząc Wielką radę Wielkich Przeorów, aby tymczasowo zarządzać Zakonem do wyboru Wielkiego Mistrza. Wezwano również do rewizji Statutów. W listopadzie odbyło się spotkanie przedstawicieli Księcia Regenta i Wielkiej Rady, aby rozważyć propozycje pojednania i ponownego zjednoczenia całego Zakonu razem z OSMTH-IFA. Niestety spotkanie zakończyło się fiaskiem
• 1998 Turku, Finlandia. grupa przedstawicieli opozycji wobec Wielkiego Mistrza Fernando de Fintesa wybrała Wielkim Mistrzem OSMTH/SR generała Sir Roya Redgrave’a
• 1999 Don Fernando de Toro-Garland, hrabia Val de Zuera, baron de Gar został wybrany Wielkim Mistrzem OSMTH-IFA.
• 2001 30 listopada Wielki Mistrz Fernando de Toro-Garland jako pierwszy Wielki Mistrz Templariuszy od 1307 roku został zaproszony do Watykanu. Spotkał się z Ojcem Świętym Janem Pawłem II i został dopuszczony do obejrzenia dokumentów Templariuszy z lat 1307-1314 w Archiwach Watykańskich
• 2002 Dr Barbara Frale odnalazła w Archiwach Watykańskich Pergamin z Chinon z 1308r, dający absolucję oskarżonym Braciom Świątyni
• 2004 admirał James J. Carey został wybranym Wielkim Mistrzem OSMTH/SR
• 2005 OSMTH/SR odrzuciło dziedzictwo Zakonu Templariuszy i oficjalnie datuje swoją historię od roku 1804 i reformy Fabre-Palaprata
• 2005 Giorgio Paris zostaje Wielkim Mistrzem OSMTH-IFA
• 2008 wszystkie wielkie przeoraty Ameryki Południowej, będące członkami OSMTH-IFA uznały jurysdykcję Wielkiego Mistrza Fernando de Fontesa